The Tale

“Birazdan izleyeceğiniz öykü gerçek, bildiğim kadarıyla...”

Hatırladığımız her anı, onu her anımsadığımızda, az da olsa değişir. O anda yaşanmış olan duygular bu değişimi etkiler. Özellikle çocukluğumuzdaki yaşanan olay bizi korkutmuş ve çaresiz bırakmışsa... Çocukluk döneminde genellikle savaşacak veya kaçacak durumda olmayız. Bu durumda doğal olan üçüncü bir tepki veririz; donarız. Beyin mantık merkezini kapatır ve yaşananların bir kısmını sağlam bir kasaya kapatır ve biri ona yaklaştığında alarm zilleri çalar. Bizi tetikleyen ve çoğu zaman anlam veremediğimiz durumlar işte böyle oluşur. Özellikle çocukken yaşanan cinsel tacizler bilinenden çok daha fazladır. Olay hiç açığa çıkmaz ya da çocuk anlatsa da kimse inanmaz.

Bizi rahatsız eden kişi, eğer yakın biriyse olaylar daha karmaşık hale gelir. Sevgi ile olan olaylar birbirine karışır. The Tale isimli filmin kahramanı Jennifer, cinsel istismara uğrayan insanların belgeselini çekerken, sürpriz bir gelişme ona kendi hayatını sorgulamasını sağlar. Yaşadığı olayları hatırlamaya çalışırken, o yaşta kalmış içindeki çocukla yüzleşmeye başlar. Çocuk hali, anne ve babasından görmediği ilgiliyi yetişkin bir adamdan gördüğü için ona karşı hayranlık besler.

Araştırmalar gösteriyor ki, çocuğun bir parçası veya bedeni ilgi görmekten, dokunulmaktan zevk alabilir. Bu durum büyük bir suçluluk duygusu yaratabilir. Sevgi arayışının yanında cinsellik de eklenince, işler içinden çıkılmaz bir hal alır. Taciz eden kişi, yakınımızsa veya çocuğa sevgi gösteriyorsa sevgi taciz ile özdeşleşmeye başlar ve kurban ileriki yaşlarda cinsel anlamda umursamaz hale gelebilir. Jennifer da hayatında hiç bir erkeğe bağlanamazken, yabancılarla, evlilerle ve neredeyse önüne gelen herkesle beraber olarak bilinçaltı dinamiğinin etkisinden kurtulamaz.

“Çok utangaç bir çocuktum, kendimi görünmez hissediyordum; okulda, evde, o yüzden uyum sağlamayı öğrendim. Kendime bukalemun olma becerisini öğrettim. Böylelikle insanların dünyalarına, çevrelerine uyum sağlayabilecektim. Arkadaş da edinecektim.”

Hayatta kalmak için geliştirdiği stratejiler onu başarılı yapmıştır, entelektüel, bağımsız bir kadın, kimseye ihtiyacı olmayan özgür biridir. Ayrıca işinde de fazlaca cesurdur. Dört yıldır beraber olduğu nişanlısı ile bağlanmak onun için problemdir. Bu ilişkinin baskın tarafı odur. Kendi çocukluğu kurban iken şimdi fail koltuğundadır. Sağlıklı bağlanmak onun için imkansız gibidir.

Çocuk Jennifer ise bambaşka bir hakiye yazmıştır; önemli olan artık bir hikayesi olan bir çocuktur. Artık görülmez değildir. Yetişkin bir sevgilisi vardır. Yetişkin halinin bile onu eleştirmesine kızar. Hayran olduğu bir erkek ve bir kadın tarafından kabul edilmiştir. Bedeli çok ağır olsa da görülmek, değerli hissetmek 13 yaşındaki Jennifer için çok önemlidir. Yetişkin Jennifer onun tarafından yıllar boyu kandırıldığının farkına ancak varabilmiştir.

Jennifer'ın annesi ise çocuğunu koruyamadığı için pişmandır. Onun da hayatta kalan parçası ona iyi bir anne olduğunu söylese de bastırdığı yanı ihmalkarlıktır. Derindeki öfkeyi ve suçlamayı kızına yansıtırken, o da derindeki gölge yanları ile buluşacaktır. Çok geç olsa da kızının yanındadır. Şimdi kızının bu durumun üstesinden gelirken destektir...