Yaylada

Ağaçlarla bulutların dans ettiği anda

Birsiz, sıfırsız, ayrımsız…

Ayrımsızlığın da sonlandığı o yaylada...

Şimdi

Birdi bir zamanlar

Gördüğün her şey...

Ayrıldı, uzaklaştı insanlar

Her şey gibi... 

Durduramaz bizi şimdi

Hiç bir şey

Varken göğün yedi katı,

Ne yapalım ilk katta...

Varsın debelensin orada, 

Ne de olsa göremez balık okyanusu

Durdurmaz bizi şimdi, 

Biz ve yıldızlar biriz...

Ne Zaman?

Ne zaman bıraktın doğayla ilişkini?
Ne sandın sahip olmayı, biriktirmeyi?..

Ne zaman korkmaya başladın gelecekten?
Kendini bağımsız mı sanıyorsun her şeyden?

Ne zaman başladı bu ayrım?
Akla kara mı? Biz ve diğerleri mi?

Ne zaman değer vermeye başladın ona?
İçle dışı ne zaman ayırdın?

Ne zaman başladın bedeninden şikayet etmeye?
Yaşlanmayı ölümü kanun belledin..?

Dolacak mı sandın dipsiz kuyu?
Ne zaman bırakacaksın kuyuyu beslemeyi?

Ne zaman bitecek bu orta oyunu?
Ne zaman bitecek bu hasret?

Yakıştı mı iyilik pelerini?
Oldu bitti mi şimdi?

Ah nasıl bir kısır döngü bu?
Söyleyen de bir, söylenen de bir...

Işık

Aldı haberi, önce üzüldü...

Ne de erkenden gitmişti?

Üzülmenin sebebi onun için miydi?

Gidenin ne endişesi kaldı, ne de acısı...

Ne de taşıdığı yükler...

Asıl üzüntü ve hasret kalanlar içindi,

Asıl onlar kendi kaderlerini yaşamaya devam edecek olanlardı

Onlar için üzücü olan; kendi kaderlerinin içindeki kayıplardı.

Giden ise artık bir, artık ışık;

Ağlayarak geldiği dünyaya gülümseyerek veda ediyordu.

Yunus'un deyişiyle "Tenler fani, canlar ölesi değil."

Giden artık Yaradan'la,

Kalan kendi kaderiyle...

Kaderinin ötesine bakabildiğinde;
ölmeden önce öldüğünde gerçekten canlı...

Bulutlar

Bak bulutlara,

Girmeye çalışıyor mu bir şekle?

Bazen beraber, bazen ayrı...

Gördün mü, yanlış şekle gireni?

Bazen rüzgarlı, bazen dingin hava...

Ediyorlar mı hiç şikayet?

Bak bulutlara,

Nasılda uyumlular, doğanın gizemi ile...

Sadece oldukları gibi,

Eğleniyorlar sanki bizimle...

Sürtünme Olmasaydı

Sürtünme olmasaydı eğer, sürüklenirdik buzun üzerinde sonsuza kadar...
Direnç olmasaydı eğer, hiç bir araba yol alamazdı...

Sessizlik olmasaydı eğer, hiç bir şarkı olmazdı...
Boşluk olmasaydı eğer, Dünya olmazdı...

Yatağı olmasaydı, nerede akardı nehirler?
Vermeseydik eğer, nasıl alırdık nefesi?

Ölüm olmasaydı eğer, nasıl olabilirdi yaşam?
Anlayış olmadan, nasıl yaşarız hayatı?..

Dün

Dünü hatırlar, plan yaparız yarın için.
Dünü hatırlar, besler büyütürüz hikayelerimizi...

Başrol oyuncusuyuzdur hikayemizin,
Seçeriz sadece yan rollerde oynayacak kişileri...

Veririz o kişilere yüklerini,
Yetmezse, makyajlarız biraz daha...

Kötü niyetimiz yoktur aslında,
Hepsi hayatta kalmak isteyen zihindendir besbelli.

Onun temel işlevidir; depolamak hatıraları,
Dönüştürmek hatıraları, deneyimlere, bilgiye...

Benimsemektir başkalarının hatıralarını,
Kendi yaşamasa bile...

Hayatta kalmaktır zihnin amacı!
Dokumak geçmişten geleceği...

Ait olmak gerek, hayatta kalmak için,
Bilinmeyeni üstlenmektir bedeli...

Tüm özdeşleşmeler, derinde bilinmeyen ne varsa,
Bilenene kadardır tüm tiyatro...

O vakit; dün, dün değildir artık!
Olanlar vardır sadece; olduğu gibi...

Yenidir bugün; herkes ve her şey,
Ne dün, ne de yarın...

Tüm hayvanların, tüm bitkilerin gözünden,
Bakar gibiyizdir Dünya’ya...

Bugün; her zaman taze ve yeni doğmuş,
Gelecek ise, ismi üstünde...

Gökyüzü ve Deniz

Yattığında suyun üzerine,
Kalmaz hiç bir çaba;
Yok olur ağırlıklar...
Kalmaz hiç bir sınır,
Gökyüzü ve deniz arasında...

Yolculuk

Bencildim; aldım devamlı,
Doyamadım bir türlü...

Her şeyi verdim,
Tükendim sonunda...

Vazgeçtim her şeyden,
Tatsız bir huzur geldi...

Hepsinin ötesinde ise derin bir denge,

Bulutlar gibi doğal hareket ettirdi her şeyi...

Kadın

Başını da örtse fark etmez,
Güzelliktir o, zarafettir o...

Öbürsüleştirilse de, fark etmez,
Dolu dolu yaşayandır o...

Bastırılsa da fark etmez,
Yaratıcıdır, hayat verendir o...

Cadı da olsa fark etmez,
Yaşamdır, sonsuzluktur o...

O, Kadındır...

O

Karşılık istemez,
Yoktur bir arzusu...

Şekli benzemez hiç bir şeye,
Yoktur onu alabilecek bir kese...

Beyaz desem rengine,
Tarif edilemez rengi...

Hem geçirgen, hem hassas,
İmkansızdır onu yenmek...

Her şeyin ötesindedir,
Kapansa da, yayılması için yoktur zamana ihtiyacı...

Herkesi alır mı içine,
Hem evet, hem hayır...

Zihnin ötesinde bir bilgelikle,
Bilir kabukla içinin farkını...

Kabuk

Çok üşümüşsündür
Bıkmışsındır bu yalnızlıktan

Başlar içindeki arayış,
Sorgulama...

Önce ısınmaya başlarsın,
Çok hoş gelir bu.

İstersin diğerleri de ısınsın.
Görünsün ki, bu böyle işlemez...

Biraz daha ısınırsın,
Başlar başka tek başınalık...

Yanmaya başlarsın,
Belki de acıtır canını...

Sahte bir ses der ki;
"Vazgeç bu işten..."

Sonra bir an gelir ve buhar olursun,
Bir sınırın, kalıbın yoktur artık...

Zamana bağlı bir şey değildir bu,
Mertebesi de yoktur...

Sadece geçmişsindir kapıdan,

Bakmışsın kapı da yok...

Hayat

Hayat nehre benzer;

Hiç durmadan akar durur...

Yazılmıştır belki bu dizeler defalarca...

Ancak ne önemi var,

Bilgi zihinden kalbe gitmedikçe.

Nehrin tersine yüzmeyi bırakmadıkça,

Güvenli görünen kayalara tutunmayı bırakmadıkça...

İlk defa kendini bıraktığında,

Alır seni hiç tatmadığın bir korku, bir yalnızlık...

Zamanla görürsün ki,

Yalnız değilsin, en ıssız adada bile...

Sanma ki, her şey güllük ve gülistan,

Yine var, ıstırap ve zevk...

Ancak bu sefer sadece; kabul...

Gelenin kabulü, gidenin kabulü...

Aşk ve Zaman

Aşk, gözlerin temasıdır,
Düşünceler olmaksızın.
Aşk dokunuştur, 
Zaman olmaksızın.
Aşk, sonsuz olan o anın içindedir...

Zaman devreye girdiği an,
Başlar anılar biriktirilmeye
Olumsuz anılar kazanır yarışı...
Hele bir 'gelecek' çıkarsa sahneye,
Kurgulamalar başlar ayrı ayrı...

Zihindeki ayrılık, 
Yansır tüm dünyaya...

Sorgula Hayatını

Sorgula hayatını!
Hangi rüzgar savuruyor seni? 
Nereden göç etmiş bu rüzgar?
Hem bağlısın ona, hem de değil...

Gözlemle! 
Ne dalgalandırıyor zihnindeki denizi?
Üretir zihin tüm duygu ve düşünceleri,
Sevgiden başka...

Devam et!
Ta ki, tüm tortular gidene kadar...
Sırt çantan boşaldığında,
Kalır geriye sadece gerçek...

Artık teslimiyet ve kabul gelir.
Emir verilecek bir parça kalmaz geride.
Sorgulama bitmiş, sadece sezgi hakimdir...
Anlayış yerleşir kalbe...

Takılma hiç bir yeni çantaya!
Ne kadar güzel ve cazip gözükse de,
Ancak tek başına girilebilecek bir süreçtir bu...
Aslında süreç değil, sadece idraktir söz konusu olan...

Ulvi amaçlar yoktur burada.
Hissediyorsan böyle olduğunu,
Daha çetin bir sorgulama gerekir.
Dönmek için tam geriye...

Hatırla

Çelişki Gibi Görünür...

Bırakırsın kontrolü,

Akmaya başlar her şey ruhunla uyumlu...

Anlarsın hiç bir şeyin değerli olmadığını,

Hiçlik olur en değerli şey...

Zerre kadarsındır ama,

Aynı zamanda O’sundur.

Sıkıca tutmayı bırakırsın,

Eline gelir konar aşk...

Ne zaman istemezsin,

Olursun belli bir süre sonra...

Gidersin gidersin,

Bakmışsın ulaşılması gereken bir yer yok...

Ararsın dışarıda,

Bakmışsın her şey içeride, derinde...

Yapacağım dersin,

Görürsün ki, ortada yapacak bir ben yok...

Nefes

Aşk etrafındaki hava gibidir,
Sahip değilsindir ona.

Aşk nefes gibidir,
Dilediğinde çekersin derinden içine.

Sabit değildir, durmaz yerinde.
Alırsın, verirsin bir denge içinde...

Farkına varamasan da nefes alırsın,
Durup, anlarsan çıkarırsın nefesin keyfini...

Zaman gelir; hızlı alırsın,
Çıkarsın bulutların üzerine...

Zaman gelir; huzuru bulursun
Ağır ve derin bir nefesle...

Nefes, aşk, sevgili...
Farkı var mıdır birbirlerinden?

Perde

Yağmurlu, karanlık bir güne benzer
Zihnimizin durumu...
Hava bazen şiddetlenir;
Şimşekler çakar, yıldırımlar düşer.
Bazen sadece yağmur yağar...
Bazen de hava puslu ve kapalıdır.
Göremeyiz güneşi.
Güneşsiz bir gün deriz kendi aramızda...
Bir gün gelir inanırız bu söylediklerimize.
Güneş her zaman olduğu yerde parlamaktadır.
Sadece bulutlar perdelemiştir onu,
Tıpkı  gerçeğin perdelendiği gibi...

Dünya Ağlıyor

Biliyorum ağlıyorsun...

Su, hava, toprak, ateş verdin bize,
Biz kalabalıklaştıkça sen duruldun.
Açtın tüm kaynaklarını...

Biz mi ne yaptık?
İçmeye başladık kana kana...
Yüzbinlerce yıldır süregelen kıtlığın
Acısını çıkartırcasına...

Parsellemeye, sahiplenmeye başladık seni,
Yenik düştük hırsımıza,
Savaşlar yaptık senin uğruna...
Kara sevda da değil ki sebebi...

Biliyorum ağlıyorsun...
Sen dört buçuk milyar yaşında,
Bizse yarım milyon...
Bilemedik, unuttuk belki de saygıyı...

Verdin hayatımızdaki her şeyin hammaddesini.

Teknolojinin, barınakların, ulaşım araçlarının...
Küstahlaştık belki de, kaynağı unutup...
Sana uyum sağlamktansa, istedik ki sen bize uyasın.

Ama hiç merak etme!

Sen de farkındasın, uyanışın, yeşeren enerjinin...
Olumsuzun tiyatrosu kapalı gişe de olsa,
Biliyorum artık başladın gülümsemeye...